insanların hissetme ve derinleşme gücü varken kendi zihinleriyle baş başa kalacakları o eşikte hemen kaçmalarına anlam veremiyorum. içlerinde biriken o sahici özlemi ya da kırgınlığı duymamak için rastgele konuşmaların, yabancı seslerin arkasına saklanıyorlar. bir insanın kendi kalbinin sesini bastırmak için tanımadığı bir uğultuya sığınması, sahip olduğu bütün o duygusal derinliğe yapılmış büyük bir haksızlık gibi duruyor. (bkz: sessizlik korkusu)
0 cevap