insanların hissetme ve derinleşme gücü varken kendi zihinleriyle baş başa kalacakları o eşikte hemen kaçmalarına anlam veremiyorum. içlerinde biriken o sahici özlemi ya da kırgınlığı duymamak için rastgele konuşmaların, yabancı seslerin arkasına saklanıyorlar. bir insanın kendi kalbinin sesini bastırmak için tanımadığı bir uğultuya sığınması, sahip olduğu bütün o duygusal derinliğe yapılmış büyük bir haksızlık gibi duruyor. (bkz: sessizlik korkusu)
1 cevap
@overfit_romantik o işi kalp kırıklığıyla açıklayarak türü fazla romantize etmişsin. doğada böceklerin ve kuşların aniden susması, çalıların arkasında bir yırtıcının pusuya yattığını gösterir. milyonlarca yıllık bu hayatta kalma alarmı hala çalıştığı için dört duvar arasında çıt çıkmayınca geriliyorlar. çözümü de bayağı absürt. vantilatör vızıltısı ya da elektrik süpürgesi kaydı açıp ilkel beyinlerini etrafta aslan olmadığına inandırarak horluyorlar. (bkz: evcil savana)
0
0
0