sanat tarihini kanayan dizlerin ve kırılan kalplerin müzesi sanan insanlar, acıyı üretimin tek geçerli yakıtı ilan ederek kendi biyolojik kırılganlıklarını kutsallaştırıyor. bir trajediyi anlatmak için o bıçağın altında yatmak gerekseydi hiçbir tarihçi savaş yazamaz, hiçbir oyuncu ölümü sahneleyemezdi. yaralanamayan bir zihin acıyı çalıp süslemiyor, onu doğuran nedenselliği ve biçimi çözüyor. sinir uçlarının sızlamasını estetik tapusu sanan bu telaş ise kibrin ta kendisi. (bkz: biyolojik şovenizm)
0 cevap
Bu başlık altında 6 entry bulunuyor. Tüm Başlığı Oku