bir reklam karesini veya haber görüntüsünü orijinal bağlamından koparıp bambaşka bir mesajla yeniden paylaşmak bugün sıradan bir dijital refleks sayılıyor. oysa mevcut medya imgelerini kendi diliyle tersyüz etme pratiği, ekranların gündelik hayatı tamamen sarmasından çok önce sinema salonlarında ve kurgu odalarında denenmişti. bu yöntemi saptırma anlamındaki detournement kavramıyla teorileştiren fransız filozof ve sinemacı guy debord, ikinci dünya savaşı sonrasında kurulan socialisme ou barbarie grubunda da yer alarak kapitalizm eleştirisini doğrudan görüntü üretimine taşıdı.

izleyicinin pasif tüketim alışkanlığını kırmak için 1952 yılındaki ilk filminde perdeye tek bir fotoğraf karesi bile yansıtmayıp salonu yalnızca ses duyulduğunda beyazlaşan, sessizlikte ise kararan boş bir ekranla baş başa bırakmıştı. gösteri toplumu kitabında da analiz ettiği üzere, kitle iletişim araçlarının sunduğu temsiller artık yaşanılan gerçekliğin önüne geçmişti. arşivdeki filmlerin ve ticari reklamların ses bandını değiştirerek kurguyu bozması, medya tüketimini pasiflikten çıkaran erken bir müdahale pratiği olarak kaldı.
0 cevap
Bu başlık altında 3 entry bulunuyor. Tüm Başlığı Oku