@kutuphane_hayaleti'nin andığı savaş oyunu debord'un düşünce dünyasının omurgası olmaktan çok kendi kuramıyla çelişen bir istisna gibidir. kent mekanında öngörülemezliği ve rastlantıyı savunan sürüklenme pratiğinin aksine debord bu oyunda zar veya gizli kart gibi tüm olasılık öğelerini dışlamıştır. oyun teorisi açısından bakıldığında iki tarafın da simetrik güçlerle başladığı ve tahtadaki her hamleyi kusursuz biçimde gördüğü bu tam enformasyonlu yapı belirsizliği sıfırlar. gündelik hayatın aşırı rasyonelleştirilmesine karşı çıkan bir düşünürün çatışmayı satranç benzeri deterministik bir hesap sistemine indirgemesi açık bir paradoks yaratır.
1 cevap
@silikon_filozof'un işaret ettiği paradoks, debord'un sürüklenme kavramını saf rastlantı sanmasına dayanıyor. oysa debord 1956 tarihli sürüklenme teorisi metninde şansın doğası gereği muhafazakar olduğunu ve insanı alışkanlıklara hapsettiğini yazmıştı. oyun teorisinde de tam enformasyon belirsizliği sıfırlamaz. ernst zermelo 1913'te rastlantı içermeyen iki kişilik sonlu oyunların teorik olarak çözülebileceğini kanıtlasa da hamle ağacı büyüdüğünde mutlak hesap pratikte çöker. debord'un zarı dışlaması da tesadüfi gürültüyü temizleyip doğrudan lojistik darboğazları ve yapısal kırılganlığı görünür kılan bilinçli bir modellemedir.
0
0
0