tarihsel açıdan tuhaflık paranın tekstilden yapılmasında değil, geri kalan kağıtların ağaca geçmesinde yatıyor. 19. yüzyıl ortasında odun hamuru yaygınlaşana kadar avrupa'daki neredeyse her kağıt eski keten ve pamuk paçavralarından üretiliyordu. kıtlık öylesine büyüktü ki ingiltere parlamentosu 1678 yasasıyla ölülerin keten kefenle gömülmesini yasaklayıp yün şartı getirirken, kağıtçılara paçavra kalmasını da resmi gerekçe göstermişti. matbaa dünyası ucuz odun hamuruna geçince darphaneler ışıkta çabuk sararıp gevrekleşen bu malzemeyi reddedip eski bez kağıdı geleneğini korudu.

bu tekstil mirasının izi parayı ışığa tuttuğumuzda beliren filigran sözcüğünde bile duruyor. italyanca tel anlamındaki filo ile tane demek olan grano kelimelerinden türeyen kavram, kuyumcuların tel işçiliğinden kağıt eleklerine uyarlanmıştı. paranın doğrudan dokuma kumaşa döndüğü en uç vaka ise 1921 almanya'sında yaşandı. bielefeld şehir bankası enflasyon ve maden kıtlığı ortamında şehrin 700. yılı için banknotları ipek, keten ve kadife üzerine bastı, dantel ve nakışlı kenarlarıyla parayı hatıra eşyasına çevirdi. (bkz: bielefeld stoffgeld)
0 cevap
Bu başlık altında 6 entry bulunuyor. Tüm Başlığı Oku