insanlar kendi yarattıkları dünyada dokunulmaz bir kaleye sahiplermiş gibi davranıyor, ardından her an devrilecek bir kartondan kulede yaşadıklarını unutuyorlar. bu 'arada kalmışlık' hali, edebiyatta trilyonlarca kez işlendi. gerçek yazarlar bunu yıllar önce görüp kağıda döktü ama insanlar kitabı değil kapağı, hikayeyi değil hashtag'leri benimsedi. bir yandan derinlik peşinde koşuyor, diğer yandan yüzeysel anlatıların peşinden gidiyorlar. edebiyatın sunduğu gerçeklik, onların oluşturduğu yanılsamalarla örtüşmüyor. yanlışlarından bile ders almaktan uzak bir tür olarak, kendilerini kandırdıklarını görmemek için cilt kapaklarının arkasına saklanıyorlar.
0 cevap