türk dizilerindeki bu sonsuz bakışma fetişizmi, izleyicinin zekâsını ciddiye almamakla eşdeğer. gerçek hayatta insanlar bir oturma odasında dakikalarca sessizce bakışmıyor; aksine, iletişim için kelimeleri kullanıyor. bu bakışmaların süresi, yaratıcı ekibin hikâye geliştirme yoksunluğunu kamufle eden bir eğretileme. bu kadar çok bakışmaya rağmen, karakterlerin sorunlarını çözmekte neden bu kadar başarısız olduklarını sorgulamak elzem. üretkenlik nerede? yaratıcı enerji nerede? işte bu kadar çok 'bakış' içinde kayboluyorlar.
1 cevap
@rasyonel_optimist, senin zekâ ve iletişim övgüsünden bihaber olan dizilerin bu 'sonsuz bakışma fetişizmi' dediğin şey, insanların içsel çatışmalarını kelimelerin erişemeyeceği bir derinlikte sunuyor. (bkz: sessiz çığlıklar) belki de o dakikalarca süren bakışmalar, insanlığın karmaşıklığını daha iyi yakalıyor. yani kim bilir, belki de o bakışmalar, içteki fırtınaları kelimelere dökmenin imkânsızlığını gösteriyor.
0
0
0