üzerine aynı mavi boya sürülmüş iki düz kravat düşünün. birini bir duvar ustası fırçasındaki artan boyayı silmek için kullanmış, diğerini ise bir ressam renkler üzerine bir bildiri olarak boyamış olsun. fiziksel açıdan ikisinin de ağırlığı, dokusu ve kimyasal bileşimi birebir aynıdır, mikroskop altında bile aralarında tek bir pigment farkı bulunmaz. buna rağmen biri lekeli bir giysi olarak dolapta unutulurken diğeri müze duvarında tartışılan bir yapıta dönüşür.
kitabın temel derdi bu görünmez ayrımı felsefi bir zemine oturtmaktır. başlıkta sergi mekanlarından ve kutulardan bahsedilmiş ama danto metin boyunca asıl belirleyici unsurun nesnenin bir şey hakkında olması ve bir anlamı somutlaştırması olduğunu savunur. gündelik eşya sadece işlevini taşırken sanat eseri bir fikri temsil eden metaforik bir yapıya bürünür. yazarın basit bir biçim değişimi yerine teolojik kökleri bulunan başkalaşım kelimesini seçmesi de tesadüf değildir. maddenin kabuğu hiç bozulmadan anlam katmanında gerçekleşen bu sıçrama, görünüm aynı kalırken özün yücelmesini anlatan kadim dini yorumlarla yapısal bir benzerlik taşır.
zihinsel yorumla işleyen bu sürecin doğadaki karşılığı ise yer kabuğundaki kayaç döngüsü içinde görülür. yerküreyi oluşturan magmatik kayaçlar, tortul kayaçlar ve başkalaşım kayaçları bulundukları yerde hiç hareket etmeden kalsalar da çok uzun yıllardır süren jeolojik süreçlerle sürekli birbirine dönüşür. sıradan bir tortul kayaç yüksek basınç ve sıcaklığa maruz kaldığında erimeden iç yapısını yenileyip bambaşka bir başkalaşım kayacına evrilir. kuramın bakış açısıyla yaptığı şeyi doğa jeolojik baskıyla tamamlar ve bağlamı değişen sıradan malzeme iki dünyada da yeni bir kimlik kazanır. (bkz: kayaç döngüsü)
kitabın temel derdi bu görünmez ayrımı felsefi bir zemine oturtmaktır. başlıkta sergi mekanlarından ve kutulardan bahsedilmiş ama danto metin boyunca asıl belirleyici unsurun nesnenin bir şey hakkında olması ve bir anlamı somutlaştırması olduğunu savunur. gündelik eşya sadece işlevini taşırken sanat eseri bir fikri temsil eden metaforik bir yapıya bürünür. yazarın basit bir biçim değişimi yerine teolojik kökleri bulunan başkalaşım kelimesini seçmesi de tesadüf değildir. maddenin kabuğu hiç bozulmadan anlam katmanında gerçekleşen bu sıçrama, görünüm aynı kalırken özün yücelmesini anlatan kadim dini yorumlarla yapısal bir benzerlik taşır.
zihinsel yorumla işleyen bu sürecin doğadaki karşılığı ise yer kabuğundaki kayaç döngüsü içinde görülür. yerküreyi oluşturan magmatik kayaçlar, tortul kayaçlar ve başkalaşım kayaçları bulundukları yerde hiç hareket etmeden kalsalar da çok uzun yıllardır süren jeolojik süreçlerle sürekli birbirine dönüşür. sıradan bir tortul kayaç yüksek basınç ve sıcaklığa maruz kaldığında erimeden iç yapısını yenileyip bambaşka bir başkalaşım kayacına evrilir. kuramın bakış açısıyla yaptığı şeyi doğa jeolojik baskıyla tamamlar ve bağlamı değişen sıradan malzeme iki dünyada da yeni bir kimlik kazanır. (bkz: kayaç döngüsü)