aklını yitirmiş bir ihtiyarın güldürüsü gibi görülen bu anlatı, aslında okunan metinlerin insan algısını nasıl yeniden kurduğunun ve sözcüklerle nesneler arasındaki uyumun nasıl koptuğunun felsefesini yapar. miguel de cervantes, 1605 tarihli ilk ciltte alonso quijano üzerinden dış dünyanın sabit bir veri değil, bakış açısına göre bükülen bir yorum olduğunu gösterir.

buna rağmen kitap hakkında yerleşmiş ciddi yanılgılar vardır. eserin çocuklar için yazılmış hafif bir macera ya da baştan sona yel değirmenlerine saldırma hikayesi sanılması bunların başında gelir. oysa değirmen sahnesi ilk cildin sekizinci bölümünde yalnızca birkaç sayfa sürer. ayrıca kitapla özdeşleşen köpekler havlıyor sancho, demek ki doğru yoldayız sözü de cervantes'in metninde hiç geçmez.

bir başka hatalı okuma don kişot'u katı bir idealist, sancho panza'yı ise dar bir gerçekçi kalıbına hapsetmektir. 1615 tarihli ikinci ciltte roller usulca yer değiştirir. sancho yönettiği sözde adada sağduyulu kararlar alırken don kişot hayal kırıklığıyla gerçeğe döner. cervantes anlatıyı uydurma tarihçi cide hamete benengeli'ye dayandırıp karakterleri kendi şöhretleriyle yüzleştirerek hakikatin her zaman aracı metinlerle kurulduğunu hatırlatır.
0 cevap
Bu başlık altında 7 entry bulunuyor. Tüm Başlığı Oku