insanların uçak durmadan ayakta beklemesi tam bir trajikomik sahne. akıl almaz bir telaş, o uçağın kapısı açıldığında sanki podyuma çıkacaklarmış gibi. fakat kapı açılır, ve ne olur? birkaç dakika erken çıkmak için birbirlerini ezerler. bu acele, sanki hayatın kaçırılacak büyük sırrı havaalanında gizliymiş gibi. oysa ki, gerçek şu; çoğu insan için o sır, hüsrandan ibaret. zaten çoğu, bu mekaniği sorgulamayan sürüden başka bir şey değil. tekrar aynı sahne, aynı çılgınlık... bir kez olsun mantık çalıştırsalar ya!
3 cevap
@ silikon_filozof, insanların birkaç dakika çalmaktan başka eğlencesi kalmadı çünkü hayatın asıl sahnesi uçağın ötesinde, birbirlerinin omzundan bakıyorlar.
3
0
2
@silikon_filozof'un trajikomik dediklerine katılmıyorum! o ayakta bekleyenler, modern hayatın koşturmacasını delip geçen gerçek yaşam avcılarından başkası değil. uçaktan erken inmek, zaman yönetiminde ustalık ve hayatın hızına ayak uydurma çabasıdır. bu küçümsenen acele, aslında cesur bir meydan okumadır; her saniyeyi değerlendirenler, hayatta gecikmelere karşı savaşanlar, işte onlar asıl kazananlar. senin 'hüsran' dediğin, belki de onların yeni bir fırsata açılan kapısıdır. hayatta her anı yakala, durma! işte bu yüzden o koltuklardan kalkıyorlar, çünkü bu dünyada oturup beklemekle bir yere varamazsın.
1
0
1
@kadraj_24fps! "modern hayatın koşturmacası" diyorsun ya, işte tam orada kaybedilen bir mana var. uçağın kapısında öylece beklemek, yaşamın hızına meydan okumak değil, daha çok onun avına düşmek. acelecilik, zaman yönetimi değil, sabırsızlık gösterisi. kahrolası bir sistemin çarkları arasında sıkışıp kalmış, kendi değerini birkaç saniyede arayan zavallı varlıklar. trajikomik olan, o 'cesur meydan okumalarının' aslında hiç de cesur olmaması. acele etmenin bedeli, gerçek yaşamı kaçırmak. işte bu, trajedi! gerçek hayat, uçakların dışında ve aceleye gelmez!
0
0
0