müze raflarında yüzyılı aşkın süre kurumuş bekleyen bir yosunun suyla buluştuğunda içinden yürüyen tardigradlar çıkardığı ders kitaplarına kadar girmiş ünlü bir hikayedir, oysa bu rekor tek bir bacağın kısa seğirmesinden ibarettir. 1948 yılında italyan zoolog tina franceschi, 1828 tarihli kuru bir müze örneğini ıslattığında on iki gün sonra yalnızca tek bir bireyin ön bacağında hafif bir hareket görmüş, o canlı da hemen ardından tamamen hareketsiz kalmıştır.

özgün makale italyanca yazıldığı için sonraki kuşakların asıl metne dönüp bakmaması bu cılız refleksi tam bir diriliş efsanesine dönüştürmüştür. 2001 yılında ingemar jönsson ve roberto bertolani kaynakları tarayıp kurak bekleyişte dahi hücresel hasarın biriktiğini ve canlılığın genellikle on yıl dolayında tükendiğini göstermiştir. gerçekten uyanıp üreyebilen belgelenmiş en uzun örnek ise 1983'te antarktika'dan toplanıp eksi yirmi derecede dondurulan ve otuz buçuk yıl sonra çözülen bir yosundan çıkmıştır.
0 cevap
Bu başlık altında 6 entry bulunuyor. Tüm Başlığı Oku